پراکسیدهای آلی

پراکسیدهای آلی

ترکیباتی که در دمای اطاق پایدار و در دماهای بالاتر ناپایدار بوده و به راحتی تجزیه شده و تولید رادیکال آزاد فعال (ناپایدار) می کنند، قادرند پلیمریزاسیون منومرهای غیر اشباع و رزینها را شروع کنند. ترکیبات پراکسید آلی و هیدرو پراکسیدها بصورت گسترده ای بعنوان آغازگرهای واکنشهای پلیمریزاسیون رادیکال آزاد در صنایع مختلف از جمله سنتز رزینها و امولسیونها پلیمری برای پلاستیکها، پوششها، لاستیکها، چسبها و غیره استفاده  می شوند این ترکیبات در پوششهای دو جزئی که تشکیل فیلم آنها بر اساس پلیمریزاسیون رزینهای غیر اشباع یا کوپلیمریزاسیون آنها با منومرها می باشند استفاده میشوند که در این گروه بیشترین کاربرد مربوط به پوششهای پایه پلی استر غیر اشباع و رزینهای اکریلیک (UA و UP) است.

طرح زیر نحوه عملکرد آغازگرها را شرح می دهد: {یک پراکسید آلی به عنوان مثالدر نظر گرفته شد و R نیز یک رادیکال هیدروکربنی می باشد}

متیل اتیل کیتون پراکسید، سیکلوهگزانون پراکسید، بنزوئیل پراکسید دی کیومیل پراکسید، کیومن هیدروپراکسید برای پخت رزینهای پلی استر غیر اشباع، اکریلیک، سیلیکونی و غیره و ترکیبات گوناگون آنها با منومرها غیر اشباع مانند استایرن، اکریلات ها و غیره استفاده می شوند.

آنهایی که در دمای محیط بصورت کریستال هستند معمولا ً بصورت محلولی در حلالهای آلی یا پلاستی سایزرها عرضه می شوند. به منظور تسریع واکنش پخت وبرای اجتناب از اثرات باز دارنده اکسیژن اتمسفر، آغازگرهای پراکسید غالبا ً به صورت مخلوطهای مختلفی با خشک کن های کبالت آمین های نوع سوم و غیره استفاده می شوند. آغازگرها زمانی که به عنوان افزودنی منترل کننده تشکیل فیلم استفاده می شوند دارای مشترکات زیادی با خشک کن ها، کاتالیست ها و عوامل پخت هستند اما با وضعیت  و شکلی متفاوت آنها پلیمریزاسیون رزین های غیر اشباع را شروع می کنند و مراکز فعالی ایجاد می کنند که باعث پیشرفت مراحل پلیمریزاسیون می شوند اما بر روی سرعت واکنش های اولیه تأثیری ندارند.

غلظت زیاد مولکولهای آغازگر مراکز فعال بیشتری را در واحد زمان ایجاد کرده و در نتیجه گروه های غیر اشباع بیشتری را وارد مراحل پلیمریزاسیون می کند بنابراین سرعت کل واکنش پخت با مقدار آغازگر استفاده شده متناسب است (البته سرعت زیاد پخت معمولا ً باعث ضعیف تر شدن خواص نهایی پوشش می شود) برخلاف کاتالیست های معمول اجزاء مولکول آغازگرها قسمت انتهای ماکرو مولکولهای تولید شده را تشکیل داده ولی تأثیری برروی خواص نهایی پوشش ندارند.

پراکسیدهای آلی

محصولات